Dark Fantasy Role Play

mroczne mięcho ku czci Melpomeny złożone w ofierze

  • .
    - Witaj! Poniżej znajdziesz pomysły na przygody, scenariusze rpg, generatory i opowiadania w klimatach fantasy - wszystko (poza poezją i scenariuszami do Gemini rpg) autorstwa Maestro, choć często inspirowane różnymi źródłami. Fani systemów Warhammer, Monastyr, Gemini, Warlock!, Cień Władcy Demonów, D&D, Veasen czy Symbaroum i innych światów RPG powinni znaleźć tu coś dla siebie. Szczególnie chciałbym pomóc początkującym Mistrzom Gry. Nie szukajcie tu rzeczy, które szybko się dezaktualizują. To ma być źródło konkretnych inspiracji do sesji gier fabularnych z niewielkim dodatkiem teorii rpg. Krwiste mięcho role playing.

Dark fantasy to nie tylko magia i miecz, płaszcz i szpada, ale równie dobrze urban fantasy, horror miejski, nawet jeśli kierowany do dzieci. Tak, dziś kilka słów o „Tajemnicach Pętli” w moim wydaniu, nieco odmiennym od podręcznikowych wskazań. 

OK, zacznijmy. 
Gdzie gram w "Tajemnice" i jak gram? Po pierwsze lokalizacja przygód. W mojej świadomości Stany Zjednoczone z lat osiemdziesiątych są, paradoskalnie, lepiej zakorzeniowe niż PRL a to dzięki popkulturze, masie filmów i książkek. Więcej jest tu kolorowych klisz do wykorzystania, więcej materiału, z którym można pracować, więcej pozytywnych skojarzeń. Polskę Ludową jakoś wspominam bez sentymentu więc z graczami zwykle decydujemy się na realia „Goonies”, „Gęsiej skórki”, „Tajemnic Earie”czy „Straconych Chłopców” zamiast „Siedmiu życzeń”. 

Drugą rzeczą jest setting i jego klimat. Tajemnice Pętli to równoległe uniwersum, gdzie robotyka i napęd antygrawitacyjny istnieją. My postanowiliśmy z tego zrezygnować. Niezwykłe urządzenia mogą istnieć ale są sekretami wojskowych lub szalonych naukowców i nie trafiają do masowej percepcji. Obok dziwacznej technotroniki równie istotną rolę pełni w naszych tajemnicach magia, okultyzm, opowieści pełne wampirów, wilkołaków, przeklętych domów czy opętanych zabawek. Ostatnia uwaga jest taka, że choć gramy dzieciakami, to Gracze są dorośli i wszyscy akceptują poważne tematy a śmierć czy przemoc w rodzinie postaci mogą pojawiać się jako problemy. Takie zagadnienia mogą pojawić się w przygodzie, której ton zabrzmi poważniej i dramatyczniej jeśli stawką stanie się czyjeś życie. 

            Pomysł na przygodę jest wprost zaciągnięty z cudownej twórczości Raya Bradbury’ego, konkretnie z „Październikowej nocy” czy „Jakiś potwór tu nadchodzi”, ale polecam wam też lekturę „Letniej nocy” Dana Simmonsa czy „Magicznych lat” Roberta McCammona. To dobra, nastrojowa literatura przeplatająca grozę, magię i wyzwania trudnego okres dorastania. Dwa słowa o miasteczku, w którym toczy się akcja naszych tajemnic. Stworzyliśmy je od zera. Wybierając stan w USA, dokładną lokalizację, rozrysowując ulice, punkty usługowe, szkoły, stadion sportowy, motele, cmentarze i różne ciekawe punkty. Wielką frajdę daje nanoszenie na duży arkusz papieru wszystkich tych szczegółów, przy okazji generujących pomysły i wspierających budowanie tła postaci dzieciaków. Polecam wam taki zabieg! 

Nasze miasto to DENTON w hrabstwie Hocking, nad rzeką Hocking, w stanie Indiana (region Wielkich jezior, Midwest). Położone przy drodze stanowej 33, 100 mil na południe od Indianapolis, największej metropolii stanu. Populacja Denton to 14 921 mieszkańców, przodkowie pochodzenia niemieckiego, irlandzkiego i angielskiego. Religie: 71% protestanci (baptyści, prezbiterianie, luteranie, kalwini), 16% katolicy, reszta: metodyści, campbellici, zielonoświątkowcy. Przemysł: kukurydza, żyto, drób, trzoda chlewna, drewno. 
     Denton otaczają z trzech stron (północ, południe i wschód) lasy. Na zachodzie ciągną się, wzdłuż trasy 33, pola kukurydzy. Są tu nieliczne farmy, łatwo o wieśniaka. Rzeka Hocking otacza miasto od południa i zachodu. Od ośmiu lat Denton ma sztuczne jezioro (fragment zalanej doliny Hock). Na południu teren należy do władz federalnych. Po opuszczeniu go przez wojsko, mieści się tu obecnie Centrum Badań Federalnego Instytutu Neurologii oraz Zakład Zamknięty dla Upośledzonych Umysłowo. Tak w Denton, przynajmniej oficjalnie nie ma żadnego akceleratora czy innej pętli. 
Od kilku lat Denton przeżywa wzrost inwestycji. Spółka „Sloan i Syn” postawiła niedawno nowy hotel „Green Hill Hotel”, buduje pole golfowe i osiedle New Mansion. Mamy rok 1985, w Denton, jak wszędzie indziej pełno jest plotek, miejskich legend, dziecięcych opowieści i pogłosek produkowanych przez plotkujących staruszków. Na przykład można usłyszeć, że: 

- W mieście ukrywają się rosyjscy szpiedzy, to „śpiochy” nie wiedzący kim są aż do czasu ich aktywacji przez promieniowanie z sowieckiego satelity. Potem zaczną wszystkich zabijać… - 

Wojskowi, zanim wynieśli się z Denton, eksperymentowali w Ośrodku Badawczym z różnymi dziwnymi rzeczami. Na końcu coś zawalili i aby zatrzeć ślady zatopili kompleks laboratoriów i okrągłą podziemną instalację. Tak powstało Crystal Lake. Lepiej się tam nie kąpać. Trzy lata temu grupka młodzieży spoza Denton zaginęła na jeziorze, serio! 

- Według wiekowej pani Hewitt nad polami kukurydzy za drogą 33 widać w nocy światła na niebie, czasami są tam wygniecione okrągłe polanki i dziwne znaki, to na pewno UFO albo znaki dla desantu komunistów. 

- Najstarszym budynkiem w Denton jest Rezydencja Wardenów, ma prawie sto lat! Dom otoczony jest bardzo złą sławą, w 1959 Stary Warden w okropny sposób zabił całą swoją rodzinę a na końcu popełnił samobójstwo. Wcześniej Wardenowie byli najbogatsi w Denton, to do nich należała kopalnia srebra oraz tartaki. W rezydencji wciąż straszy, nikt tam na razie nie mieszka… Wyzwaniem jest wejść do środka i zabrać jakiś fant na pamiątkę. 

- W lasach ukrywa się szalony morderca zbiegły z Zakładu dla Upośledzonych Umysłowo. Władze go nie szukają, bo za bardzo się go boją… - Nancy Potter, ta dziwaczka, strzela do gołębi, obcina im łapki i ozdabia sobie nimi swój pokój. Krwią ptaków spryskuje nagrobki bezczeszcząc cmentarz i rzucając klątwy na nielubiane dzieciaki. 

 - Panna Gibbs od Nauk Społecznych latem opala się nad jeziorem bez stanika, oczywiście głęboko w krzakach. 

- Dr Craven – dentysta przy Liberty Street usypia i torturuje dzieci. Kilkoro już zniknęło… NIegdy, ale to nigdy nie idźcie do dentysty! - Rebeka Ferguson z 7 klasy jest na pewno w ciąży, od kwietnia nie pokazuje się w szkole a nauczyciele robią dziwne miny, kiedy się o niej wspomina… 

- w rzece Hocking żyje stuletni olbrzymi sum. Połyka koty, psy i małe dzieci. Żeby go przywabić należy splunąć przez lewe ramię, zakręcić się dookoła i wspak wypowiedzieć swoje imię. 

To tyle plotek. 

        A teraz krótki wstęp do realiów życia i do samej przygody. Jest ciepłe lato roku 1985, połowa czerwca, od dwóch tygodni trwają wakacje. Na początku lipca do kin wchodzi nowy film fantastyczny „Powrót do przyszłości” i to na razie jedyna rzecz jaką można się ekscytować w Denton, o ile zdążą z remontem kina „Odeon”. Wy dzieciaki żyjecie podobno, rodzice i nauczyciele się w tym zgadzają, w najwspanialszym kraju na świecie, w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Ludność świata powoli zbliża się do 5 miliardów jak przypomina w szkole panna Gibbs. Prezydentem od 1981 r (40.) jest Ronald Reagan, który, jak mówią gadające głowy w kanale CNN, wzmacnia korporacje i wyższą klasę średnią. Wasi rodzice mogą temu przyklaskiwać lub mieć zupełnie inne zdanie. Ameryka ściga się z Imperium Zła, Związkiem Sowieckim, wyścig zbrojeń ma być przeniesiony w kosmos, zapowiadają prawdziwe Gwiezdne Wojny, choć na pewno nie przebiją trylogii Georga Lukasa, którą wszyscy widzieliście i podziwiacie. W telewizji, w dużych telewizorach kineskopowych, oglądacie głównie kanały kablówki (network), młodsi nie mogą odkleić się od kreskówek (He-man rządzi!), starsi zachwycają się MTV albo nowo uruchomionym pasmem Discovery Channel. Wypożyczacie kasety video ładując je do odtwarzaczy. Słuchacie muzyki z boomboxów (przenośnych magnetofonów) albo, rzadziej, z walkmenów Sony. Komputery w domach są nieliczne. Firma Microsoft pod koniec roku ma zaprezentować system operacyjny Windows 1.0. Ale to wiedza nerdów, podobnie jak to, że w następnym miesiącu firma Commodore zaczyna sprzedaż komputera Amiga 1000, który ma pobić Commodore 64 (od 1982 r.8 bitowy mikroprocesor) a na pewno wiekową konsolę Atari 2600 ledwo udźwigającą grę „DonkeyKong” produkcji Ninntendo. Ale w Denton wciąż popularne są salony gier, duże automaty Atari, na których popijając szejka albo koktajl malinowy, można szaleć w Space Invaders, Pac-Mana i Asteroids. Jeśli ktoś fascynuje się kosmosem to śledzi starty i lądowania wahadłowców takich jak Discovery czy Columbia. Promy kosmiczne wciąż wykonują misje na ziemskich orbitach pokazując komuchom na co stać Amerykę. Jeśli chodzi o politykę to słyszeliście, że ruscy wciąż siedzą w Afganistanie a w Nikaragui i Libanie, czort wie gdzie to jest, jest naprawdę gorąco. W maju widzieliście zapewne film „Rambo II”, w którym trup ściele się gęsto i pobrzmiewają echa niesławnej wojny w Wietnamie, wojny będącej dla waszych rodziców ważnym czynnikiem światopoglądowym. Dla was Rambo wyznaczył styl ubierania się i fascynację nożami. Teraz wszyscy czekają na „Powrót do przyszłości” aby porównać film do Star Wars, Indiany Jonesa, ewentualnie animowanego He-Mena. Nikt z was nie rozumie swoich nudnych starych, rodziców, którzy jeśli nie w wykresy giełdowe na CNN czy mecze futbolu, to gapią się w opery mydlane takie jak „Dallas” na kanale CBS czy „Dynastię” na ABC. Nikt z was nie ogląda już Ulicy sezamkowej czy powtórek Muppet Show, o nie, wy jesteście prawie dorośli, samodzielni i niezależni. Oglądacie kasety video, nagrywacie na magnetofonach własne składanki na kasety, układacie kostki Rubika, szalejecie na rowerach lub deskorolkach, marzycie o walkmanach, zegarkowych kalkulatorach czy własnym polaroidzie. Starsi z was zaczynają powoli dojrzewać, obserwują zmieniające się ciało, walczą z trądzikiem, mutacją, aparatem na zęby, okularami lub innymi przypadłościami… 

Wszyscy chodzicie do Jackson Creek Middle School w Denton. Wakacje zaczęły się dwa tygodnie temu, na początku czerwca, tuż po tym jak w telewizji trąbiono o wielkich tornadach w Ohio i Pennsylwanii. U was nie powiał nawet lekki wietrzyk. Z dnia na dzień robi się przyjemnie ciepło, niedługo, o ile rodzice pozwolą, będzie można wybrać się nad Crystal Lake i popływać. Z różnych względów w te wakacje nie opuścicie Denton. Nie czeka was żaden obóz czy wyjazd z rodzicami. Może letnia praca powiększająca skromne kieszonkowe? Będzie nudno, czy może znajdziecie sobie jakieś zajęcie, przeżyjecie jakąś niepowtarzalną przygodę? Czas pokaże… 

        Pewnej letniej nocy, niespodziewanie, w Denton zjawia się, jakby za sprawą czarów, Obwoźny Cyrk Dziwadeł, Freak Show „Deamona i Darka”, wędrowne wesołe miasteczko, czy raczej makabryczne miasteczko. Ciasno ustawione, niewielkie namioty pośród których łatwo zgubić orientację, budząca fascynację i odrazę menażeria dziwolągów, grupa klaunów, strzelnica oraz labirynt luster. Oto, co zjawiło się w Denton! 

UWAGA: Dalsza część audycji, pomysł na przygodę, jej zgrubny szkic, przeznaczona jest wyłącznie dla prowadzących grę. Jeśli nimi jesteście, to słuchajcie. Ważnym elementem przygody jest baza naszych dzieciaków. U nas opowiadana historia była pierwszą z całej kampanii. Dzieciaki, od jakiegoś czasu trzymające się razem, znalazły pod koniec lata w lesie na obrzeżach miasta stary domek na drzewie. Ten domek stał się ich tajną bazą, ale wymaga naprawy, remontu – działań, które integrują dzieciaki. Niegdyś, w czasie dzieciństwa ich rodziców, a może dziadków domek był miejscem spotkań innej grupy zwanej „Rowerowym patrolem”. 
Oni też mieli swoje tajemnice. W domku są skrytki, elementy, które mogą zainicjować kolejne przygody. Ale na razie dzieciaki mają cel i miejsce spotkań. Przesiadują i naprawiają powietrzny zamek na drzewie. Tego dnia rankiem na ulice miasta wyjechał jak zwykle samochód lodziarza. Jego charakterystyczny dźwięk można usłyszeć z daleka. Kolorowy pojazd staje co przecznicę, nawołuje swym sygnałem i nie czeka zbyt długo, no chyba że ustawi się kolejka dzieci, jak dziś. Dziś jest wyjątkowo. 

Dzieciaki mogą zauważyć, że na samochodzie wyklejono duży plakat reklamujący „Niezapomniany Cyrk Dziwadeł – Jedyny Taki w Kraju, Niepowtarzalne Widowisko za jedyne półdolara, dzieci do dziesięciu lat gratis!– przyjdź koniecznie!”, do lusterek lodziarki przywiązane są różnokolorowe balony a lody serwuje nie młody Pan Wilkins ale… dwaj klauni, równie zabawne co niepokojące. Lody które rozdają są darmowe, co jest niezwykłe, stanowi może część promocji cyrku, ale klauni wypytują przy okazji dzieci, czasem dosyć natrętnie i agresywnie, być może jakiś bohater zauważy łzy w oczach równolatka uciekającego z przestrachem od lodziarki i upuszczającym lody. Klauni wypytują wszystkich o bladego chłopca z dużą głową, dziesięciolatka-niemowę ubranego w ogrodniczki i białą koszulę. Natrętni, zdają się nie wierzyć w negatywne odpowiedzi niektórych dzieci. Jeśli bohaterowie się postawią, zaprotestują, przez moment z umalowanych przebierańców wychynie coś złego, jakiś hamowana wściekłość i złośliwość maskowana makijażem i perukami ale zanim sytuacja się zaogni, klauni rozdadzą więcej lodów i balonów zapraszając do cyrku! Pamiętaj, że w tym systemie sceny ze zwykłego życia dzieciaków, w tym ich problemy, przeplatają się i łączą ze scenami przygody. Te pierwsze inicjują i współprowadzą gracze, ale podsuwaj im zahaczki. 

Rodzice po pracy zapytają swe pociechy, czy wybierają się do cyrku. Kiedy dzieciaki w końcu zjawią się pod swoim domkiem na drzewie (po drodze można rozegrać jakiś konflikt z bandą miejscowych rozrabiaków, którzy prześladują postać lub całą grupę), dostrzegą, że ktoś tam jest. Ktoś wszedł do ich tajnej bazy. Będzie to nie kto inny ale poszukiwany chłopak: blady, z dużą głową, wyglądający na ośmiolatka bosy, w dżinsowych ogrodniczkach i brudnej koszuli, jakby wyrwany z innej epoki. Śpiący i przestraszony, bardzo słabo mówi (pojedyncze słowa typu „mama”, „uwaga” „nie”), jeszcze gorzej pisze ale doskonale rysuje i gestykuluje. Nie będzie się chciał ruszyć z kryjówki na drzewie. Jest głodny i spragniony, ma poranione stopy. Ukrywa się, chce odzyskać mamę więzioną w cyrku przez strasznych ludzi. Chłopiec ma na imię Timmy, ma różne kolory oczu i, jak się wkrótce okaże, niezwykły dar – potrafi przewidzieć bliską przyszłość, zobaczyć zdarzenia odległe na krótkie, kilkuminutowe dystanse czasowe i głównie to sprawia, że cyrk nie chce dać mu odejść. To oraz pycha i poczucie władzy Deamona i Darka. Timmy jest poszukiwany przez pracowników freak show. To o niego wypytywali klauni. Poprosi dzieciaki o pomoc, wielką przysługę związaną z wielkim niebezpieczeństwem. 

         Ale to w kolejnym odcinku poświęconym Tajemnicom Pętli w Denton, stan Indiana. Tymczasem dobranoc, pchły na noc. Karaluchy pod poduchy a szczypawki do zabawki. Nietoperze za kołnierze, a biedronki do skarbonki! Pa.



Poniżej prezentuję pomysł na detektywistyczną przygodę fantasy nawiązującą do wiadomego dzieła mistrza gatunku; raczej jednostrzał stanowiący zabawę z klasyką niż fragment kampanii. Zbieżność imion i nazwisk zamierzona. Dodatkowo zagadka: do jakich trzech dzieł brytyjskich pisarzy nawiązuje poniższy scenariusz?
Rozwiązanie na końcu tekstu.


ZLECENIE
 

Późna wiosna lub początek lata. Do drużyny przebywającej w niewielkim mieście na skrzyżowaniu szlaków, nieopodal większego skupiska / krainy niziołków (w Starym Świecie będzie to Kraina Zgromadzenia),  zwróci się o pomoc (z powodu sławy BG, z polecenia lub dlatego, że bohaterowie sprawnie uratują go właśnie z jakiejś kabały) pewien halfling / hobbit o imieniu Samwise Gamgee. Zleci drużynie dobrze płatne zadanie połączone z wycieczką w swoje rodzinne strony, do Hobbitonu - uroczego osiedla niziołków, na które ostatnio padł mroczny cień śmierci. Samwise (dla przyjaciół Sam) od niedawna był, zastępując niedomagającego ojca, ogrodnikiem niejakiego Bilbo Bagginsa, długowiecznego i ekscentrycznego bogacza żyjącego samotnie w dużym majątku o nazwie Bag End. Baggins ów, na miesiąc przed swoimi dwusetnymi (!) urodzinami, zginął tragicznie. Posiadłość odziedziczył siostrzeniec i Bilba, sierota: Frodo Baggins. Przesądny i fatalistyczny Samwise, który zna Frodo od dziecka, obawia się o życie młodego panicza równie mocno jak rozpacza po śmierci Bilba. Chce nająć drużynę w dwóch celach: rozwiązania śmierci Bilba oraz ochrony Frodo, co dla ogrodnika sprowadza się do tego samego. Tylko odkrycie mrocznych sił, które stały za śmiercią starego Bagginsa może uchronić młodego panicza. Samwise podejrzewa, że za wszystkim stać może te jamnicza przeszłość Bilba lub pragnienie przejęcia majątku BagEnd przez dalszą rodzinę zamordowanego? Linia spadkowa w przypadku śmierci Frodo prowadzi do Bagginsów z Sackville, ale Sam nikogo nie oskarża, o nie, jakby śmiał…

Opowieść hobbita będzie chaotyczna, pełna dygresji na temat awanturniczej i tajemniczej młodości Bilba, jego upodobań kulinatnych i pracy Sama w ogrodzie. Zapłata, jaką zaproponuje, nie będzie powalająca, ale Gamggee jest skłonny coś dorzucić (zebrał niewielkie pieniądze od kilku przyjaciół, ma też duży worek przedniego fajkowego ziela), poza tym zapewnia na miejscu wikt i opierunek. Od pogrzebu Bilba minęło kilka dni, Sam wyruszył od razu po tej smutnej ceremonii.

Co do okoliczności śmierci pana Bagginsa, to ciało znalazł Frodo („wciąż nie może wyjść z szoku, biedaczek”) na tyłach norki, nieopodal płotu oddzielającego rozległy ogród od bocznej dróżki. Bilbo miał rozbity tył głowy. Być może na skutek upadku na kamienie, ale Samwise jest przekonany, że nie był to wypadek tylko „coś gorszego, coś znacznie gorszego, proszę ja panów”. Sam podejrzewa, że są w to zamieszane siły „spoza Hobbitonu”. Przestępstwa wśród niziołków zdarzają się bardzo rzadko, więc za całą sprawą musi stać ktoś inny, prawda?


PODRÓŻ DO NIZIOŁKOWA

Drogę można urozmaicić częstymi postojami i wybornymi posiłkami przygotowywanymi przez Sama nawet z marnej spyży. Jeśli niziołek polubi BG zacznie pytać ich o różne sprawy. Na przykład jak przełamać nieśmiałość względem płci pięknej? Jak to jest odbywać dalekie podróże, zobaczyć elfy i morze, przeżywać niezwykłe przygody? Sam opisze piękno i bogactwo Bag End i wspaniały, choć nieco ekscentryczny charakter Bilba, który mimo swego wieku świetnie się trzymał, był wciąż zwinnym niziołkiem o jasnym umyśle. Ostatnio nawet zaczął mówić o kolejnej, ostatniej już wyprawie w nieznane…

Samwise da się poznać jako zapobiegliwy, rezolutny hobbit, wcale odważny jeśli drużynie przyjdzie spotkać jakieś niebezpieczeństwo. Droga do Hobbitonu przebiega bez zagrożeń, drużyna może za to napotkać obwoźnego handlarza, a wśród oferowanych rzeczy coś, co kupił niedawno w Bree (miasto w pobliżu Hobbitonu) – elegancką srebrną sosjerkę. Naczynie rozpozna Samwise (chętnie przeglądający ofertę handlarza) i śmiertelnie zblednie, twierdząc, że bardzo podobne miał zmarły Bilbo. Handlarz kupił naczynie ledwo dwa dni temu, od zaprzyjaźnionego lichwiarza z Bree, właściciela lombardu.

SHIRE
 

Bohaterowie przybywają do Hobbitonu wraz z Samem. Należy starannie oddać sielankowe krajobrazy krainy, najlepiej wspomagając się beztroską muzyką z początku wiadomego filmu. Rozkwitająca przyroda, ciepłe kolory, motyle i zapracowane pszczoły, urok łagodnych pagórków i zadbanych, przytulnych ziemianek hobbitów. Wytwory niziołków (norki, płoty, mostki, młyny, studnie, itd.) zdają się być naturalnie, harmonijnie wkomponowane w przyrodę, jakby z niej wyrastały. Mniejszy rozmiar sprzętów sprawia wrażenie przejścia do innego, niewinnego, porządniejszego, wręcz bajkowego świata. Jednym słowem idylla, przynajmniej pozorna. Przy okazji ważne, by zwrócić uwagę bohaterów, że są tu jedynymi „dużymi ludźmi”, rzucają się więc w oczy. MG musi pamiętać, że drużynie bardzo trudno będzie się skradać na tym terenie, zaś jego mieszkańcy łatwo i szybko potrafią się ukryć, dosłownie jakby rozpływali się w powietrzu. Pierwsze wrażenie bohaterów na temat miejscowych to zauważalny wszędzie smutek. Drugie wrażenie to ledwo wyczuwalny lęk pomieszany z niechęcią wobec obcych. Smutne twarze dzieci zza okien, zamkniętych dla bezpieczeństwa w domach, zmęczone, przygnębione oblicza dorosłych niziołków. W zależności od chęci drużyny Sam zaprowadzi ją na wizję lokalną do do BagEnd lub do małej gospody w centrum Hobbitonu. W tej ostatniej izby są ciasne ale czyste i przytulne.

Rezydencja i jej obejście nie są tak dobrze wysprzątane jak inne domostwa halflingów. Frodo zamknął się w norce i długo nie odpowiada na pukanie, co poważnie zaniepokoi Sama. W końcu młody Baggins otworzy. Widać, że przeżywa ciężkie chwile – ma bladą, zapadniętą twarz i chyba nadużywa alkoholu. Wpadł w depresję i ostatnio głównie śpi. Samwise z troską zajmie się paniczem, przeprosi za nieporządek. Nie miał serca ani czasu, żeby ogarnąć bałagan jaki zaczął się wkradać do BagEnd po tragedii, tym bardziej nie zrobił tego Frodo. Jednak na przekór tych słów, norka wcale nie jest z złym stanie, po prostu hobbici są strasznymi pedantami. Sam nakarmi BG oraz Frodo i zaraz zacznie odkurzać, zamiatać i przestawiać meble od czasu do czasu nieruchomiejąc w smutnym zamyśleniu. Być może poprosi drużynę o pomoc w porządkach, co może przyspieszyć odkrycie pewnych śladów okoliczności zbrodni.


ŚLADY:
 

1. Ekskluzywna norka Bilba. Najwięcej wskazówek można znaleźć w okolicy kominka głównego salonu.
a) spalony liścik w kominku (Sam szybko zajmie się wygarnięciem i wysprzątaniem wszystkiego, więc BG powinni wykazać się spostrzegawczością i refleksem). To krótkie pismo, w większości spopielone, uda się odczytać tylko kilka słów, w kolejności: Drogi…. przeszłość…. ważne….. wieczorem, z dala…. czekał….
b) w jednej z izb brak jest okrągłego dywanu (widać to po kolorze podłogi, zresztą potwierdzi to Sam) – został przeniesiony do głównego salonu przed kominek. Indagowany Samwise stwierdzi, że przed kominkiem był zupełnie inny, prostokątny i długi kobierzec, który teraz gdzieś zniknął. Na zamianę przeniesienie dywanu może zwrócić uwagę Samwise podczas porządkowania norki.
c) słabo widoczne ale niedomyte ślady krwi pod przeniesionym dywanem.
d) mocno wyszorowany fragment krawędzi obrzeża kominka. Nie ma tam śladów krwi, ale to miejsce ktoś intensywnie czyścił, tak, że kontrastuje z resztą kamiennego obrębu paleniska.
e) Sam i Frodo z własnej inicjatywy lub pod wpływem bohaterów sprawdzą, czy coś z domu nie zniknęło (po śmierci Bilba nikt nie miał do tego głowy, nie prowadzono śledztwa). Okaże się, że brakuje dużej ilości drobnych i cennych rzeczy: elementów ozdobnej srebrnej i pozłacanej zastawy, oszczędności ze szkatułek i kilku pamiątek z podróży, w tym elfiego mieczyka.

W norce można znaleźć długą listę gości i kilka zaproszeń na urodziny. Jest także rękopis niemal dokończonego manuskryptu zatytułowanego „Tam i z powrotem”. Być może bohaterowie postanowią go przeczytać, wiec MG winien mieć na podorędziu „Hobbita”.

2. Ogród. Zapewne drużyna będzie chciała obejrzeć miejsce znalezienia ciała Bilba. Jest tam tak wiele śladów, że nie da się z nich niczego konkretnego wyciągnąć. Zwłoki znaleziono przy wiklinowym płocie, w pobliżu niskiej furtki prowadzącej na wąską ścieżkę na tyłach norki. Nie ma tu dużego ruchu nawet za dnia. Ścieżka prowadzi nad rzeczkę i dalej do zagajnika poza osadę. W samym ogrodzie, pełnym róż, geranii, tui i innych roślin, coś można jednak znaleźć:

a) płytko zakopany, mocno zakrwawiony kobierzec z domu Bilba, sprzed kominka. Mniej spostrzegawczych BG na ślad mogą naprowadzić muchy.

b) nieco dalej porzucony szpadel (bez śladów krwi).

c) leżący w trawie pod płotem (po stronie ogrodu, a nie ścieżki) kozik z wyrzeźbionym motywem ryb na kościanej okleinie rękojeści. Raczej należał do „dużych ludzi” (może z Bree) jak powie bez przekonania Sam. Na scyzoryku nie ma śladów krwi.


MIEJSCOWE PLOTKI

W bezimiennej gospodzie Hobbitonu lub na jego placyku targowym można usłyszeć różne historie.
Wszyscy są zasmuceni i wstrząśnięci, ale różnie tłumaczą śmierć Bilba. „To przez niezdrowe zamiłowanie do przygód, to wariactwo musiało się tak skończyć” – mówią niektórzy. „To przez włóczegów, powinniśmy lepiej się pilnować”. Ktoś może wspomnieć o „duchu Bilba” nawiedzającym cmentarz lub o „dziwnych gościach u Bagginsa” (to chyba o drużynie). Bohaterowie podczas pobytu w Hobbitonie mogą usłyszeć takie wymiany zdań:

- Biednym Frodo, to był dla niego cios…
- Albo dar bogów, takie bogactwo!
- Jak możesz tak mówić, Bilbo był dla niego niczym ojciec…
- I tak nieźle się trzyma, biedny Pippin zachorował poważniej po tej tragedii..

- Jakby coś mnie obserwowało, coś złego…
- Różyczka Cotton też twierdziła, że ktoś podglądał ją w kąpieli!
- Nie może być, kto by śmiał?
- Mówię ci, to duch Bagginsa, niespokojny nawet po śmierci!

- Podobno Baggins miał zakopane pod norką smocze skarby.
- Magiczne skarby, nie smocze.

(Przed laty, po dalekiej wyprawie Bilba wśród jego sąsiadów rozniosła się plotka, jakoby w Bag End znajdowały się ukryte tunele wypełnione złotem).

- To zemsta krasnoludów za to, co im kiedyś ukradł.
- Jak możesz tak mówić o biednym Bilbo? Nie był żadnym złodziejem tylko dziwakiem, a to różnica!


SPADEK

W świetle prawa majątek Bilbo (zresztą potwierdzony testamentem) przeszedł w całości na Frodo Bagginsa (czy młody panicz będzie podejrzanym?), który może wyznaczyć wedle woli dowolnych spadkobierców, chyba że nie zdąży (np. sam zginie), wówczas BagEnd trafi w ręce Bagginsów z Sackville. Już kiedyś ta rodzinka (mieszkająca poza Hobbitonem) prawie wprowadziła się do majątku podczas nieobecności Bilba.


ŚLEDZTWO

Wszystko zależy od bohaterów. Działania sprawcy będą głównie reakcją na aktywność drużyny, podobnie będzie z podejrzanym stworem. Dopiero jeśli bohaterowie będą bez rezultatów stąpać w miejscu, BNi będą musieli przystąpić do działania, o czym poniżej. Oczywiście Gracze będą prawdopodobnie wiedzieć więcej niż ich postaci, ale nie przejmujmy się tym. Bez pomocy odrobimy wiedzy z zewnątrz przygoda będzie naprawdę trudna, więc jeśli Gracze choć trochę uwiarygodnią swoje dziwne pomysły (np. „a może w to wszystko jest zamieszana jakaś niewidzialna istota?”), pozwól im na to.


KULISY SPRAWY


Meriadok (Merry) Brandybuck i Peregrin (Pippin) Tuk to dwaj kuzyni pochodzący z dobrych, szanowanych rodzin Hobbitonu. Niestety, obaj zostali zbytnio rozpieszczeni, pozwalano im za dużo swobody.  Kuzyni uzależnili się od adrenaliny, niewinne chłopięce psikusy przybrały formę coraz poważniejszych wybryków: okradania sąsiadów, podpalania strachów na wróble i pól uprawnych. Rodzice obu nicponi tuszowali ich wybryki, nie zauważając innego poważnego problemu: hazardu. Merry i Pippin zaczęli odwiedzać okoliczne osady, głównie miasteczko Bree, by w ciemnych kątach szynków grać w kości. Na pozór niewinna rozrywka dwóch bogatych paniczyków zamieniła się w nałóg. Tymczasem ich bliskim wydawało się, że obaj wreszcie zmądrzeli, jako że ilość psikusów w Hobbitonie wyraźnie spadła. Hazard na dobre pochłonął obu hobbitów. Pippin miał zmienne szczęście, ale nie potrafił się wycofać, odejść od stołu póki wygrywał. Z kolei Merry postanowił w pewnym momencie zacząć oszukiwać, uważając, że przecież „wszyscy tak robią”. Minęło trochę czasu i po dobrej passie obu kuzynom przytrafił się wielki pech. Pippin przegrał olbrzymią sumę zaś Merry został przyłapany na kantowaniu przez Rudego Jilla, szulera z Bree. Stracił przez to dwa zęby, ale przyrzekł rychło zadośćuczynić oszukanym – kilku podejrzanym typom z Bree. Obaj hobbici pilnie potrzebowali dużej kwoty pieniędzy. Nie chcieli zwracać się z tym do rodzicieli, i tak już wystarczająco oskubanych i gotowych wydziedziczyć za taki występek, wymyślili więc inny plan. „Sprytny plan” jak powiedział Merry.
Od dawna po Hobbitonie krążyły plotki na temat skarbów samotnego Bilbo Bagginsa ukrytych gdzieś pod pagórkiem Bag Endu. Wiekowy, dochodzący już dwóch setek lat niziołek odbył kiedyś pełną przygód podróż na skraj świata, gdzie ponoć walczył ze smokiem i odebrał bestii część bogactwa. Merry i Pippin od dziecka byli uważnymi słuchaczami opowieści wuja Bagginsa. Nie raz Bilbo pokazywał im elfie cudeńka przyniesione z daleka, zapewne warte majątek. Dodatkowo Merry wiedział sporo o przygodach Bilba i krasnoludów (więcej niż Frodo i Sam!), a nawet o pierścieniu Bilba, choć nie do końca był świadomy jego mocy.

Dwaj kuzyni postanowili więc „pożyczyć” część skarbów Bilba (słowo kradzież wobec wiekowego stryja nie przechodziło im przez gardło) - po uregulowaniu długów i odegraniu się planowali oczywiście wszystko zwrócić, nawet z nawiązką! Wstyd im było prosić o pożyczkę, postanowili więc przeprowadzić całą operację bez wiedzy zainteresowanego, a potem równie tajemniczo zwrócić precjoza. Całość zaplanowali w sobie znanym stylu, czyli ryzykownie i z fantazją. Napisali do Bilba krótki list mający wywabić go z norki na całą noc. Podając się za krasnoluda (jak napisano, Merry sporo wie o przeszłości Bagginsa) namawiali Bilba do sekretnego, nocnego spotkania na obrzeżach Hobbitonu. W tym czasie chcieli przeszukać BagEnd (Pippin miał stać na czatach), odnaleźć i zabrać, to jest pożyczyć, część skarbów lub po co bardziej cennych przedmiotów.

Liścik BG mogą znaleźć w norce Bilba, częściowo spalony w kominku, bo pozując na tajemnicę, „krasnolud” prosił w piśmie o zniszczenie listu. A może po prostu Merry wrzucił list do kominka chcąc zatrzeć ślady? To mało istotne, choć MG musi wybrać jakąś wersję i konsekwentnie się jej trzymać.
Bilbo przeczytał liścik i zaintrygowany wyruszył w nocy na granicę Hobbitonu. Coś go tam wystraszyło (MG może uznać, że Gollum był już na wzgórzach), a może podjął podejrzenia wobec listu? Dość, że nie czekając zbyt długo założył Pierścień (tak, Ten Pierścień) i będąc niewidzialnym pognał z powrotem do BagEnd. Tam przyłapał złodziei.  Pojawiając się nagle z powietrza bardzo zaskoczył i przestraszył Meriadoka dodającego obie kurażu nalewkami Bilba. Wywiązała się krótka awantura. Mimo błagań młodzieńców wściekły Bilbo zagroził ujawnieniem wszystkiego społeczności Hobbitonu, doszło do szarpaniny, gospodarz znów sięgnął po Pierścień, ale nie zdążył go użyć. Przez nieszczęśliwy upadek na obrzeże kominka (czy może zamierzone pchnięcie wywołany wpływem Jedynego Pierścienia? Tego się nigdy nie dowiemy), czaszka Bagginsa pękła, on sam zginął na miejscu. Pierścień zmienił właściciela trafiając do Meriadoka. Spanikowany Pippin rozszlochał się i chciał uciekać, ale Merry brutalnie go powstrzymał. Mimo tragedii postanowił nie rezygnować z celu i upozorować napad rabunkowy. Miał więcej do stracenia niż Pippin, a poza tym miał Pierścień (czy raczej to Pierścień miał jego, jak niegdyś Smeagola). Kuzyni razem wyciągnęli ciało zabitego na zewnątrz, pod płot ogrodu na tyłach norki. Podłogę przed kominkiem doprowadzili do porządku, choć obfitych śladów krwi nie udało się całkiem zatrzeć, trzeba było też usunąć zakrwawiony kobierzec – zakopali go płytko w ogródku a przed paleniskiem rozłożyli dywan z innej izby. Zabrali co cenniejsze przedmioty (w tym srebrną sosjerkę). Wkrótce trafiły one do lichwiarza w Bree. Zaniósł je Pippin, który potem wraz z Merrym uregulował swoje długi u wierzycieli, a następnie wrócił zrozpaczony do domu. Lichwiarz nie pytał o pochodzenie przedmiotów ani o imię zakapturzonego niziołka, który mu to sprzedawał, nie przyda się na wiele. Może jednak wspomnieć, że ostatnio został okradziony z części przedmiotów, które wówczas kupił. Zrobił to Meriadok korzystając z Pierścienia. Wrzucił łup do stawu, żeby ukryć trop prowadzący do Hobbitonu, niestety nieco się spóźnił – lichwiarz sprzedał już sosjerkę Bilba.

Poza odkryciem zakopanego płytko w ogrodzie zakrwawionego dywanu, BG mogą znaleźć tam kozik, który Merry lub Pippin zgubili, a który kiedyś należał do Dużych Ludzi z Bree, wygrany w karty przez niziołków.

Pippin bardzo przeżywał całą sprawę, nie mógł pogodzić się ze śmiercią Bilba, gryzły go wyrzuty sumienia. Niemniej nie chciał wydać bliskiego kuzyna i najlepszego przyjaciela, który plastycznie roztaczał ponure wizje wygnania i poniewierki – najłagodniejszej kary za zabójstwo. Rodzina Pippina, choć zaskoczona, potraktowała jego rozpacz jako znak głębokiej żałoby po zmarłym. Peregrin Tuk nie przyszedł na pogrzeb Bilba, chorował.

Tymczasem Meriadok Brandybuck coraz śmielej i na różne sposoby korzystał z daru niewidzialności. Śledził i podsłuchiwał Pippina niepewny lojalności kuzyna, podgląda innych niziołków, doprowadził do kilku dziwnych, choć na razie niewinnych wypadków.  Szybko dostał się pod wpływ Jedynego Pierścienia (w innym uniwersum, np. Warhammerze pierścień będzie oczywiście pomniejszym magicznym przedmiotem, a zło pochodzić będzie raczej z wnętrza niziołka), tak samo szybko jak niegdyś inny hobbit, nieszczęsny Smeagol.
Kiedy tuż po pogrzebie Bilba niespokojny Sam zebrał nieco pieniędzy i wyruszył po detektywów, Meriadok pojął, że cała sprawa jeszcze się nie skończyła. Zrozumiał, że najsłabszym ogniwem jest Pippin. Postanowił na zawsze zamknąć kuzynowi usta. Postarał się w Bree o truciznę i podał ją  Pippinowi. Proporcje nie były właściwe i substancja nie zabiła niziołka, ale wprowadziła w stan śpiączki, która trwa do dziś. Zrozpaczeni rodzice Pippina są pewni, że to dalszy etap choroby ich syna spowodowanej wielkim smutkiem po śmierci Bilba. Sam nic nie wie o stanie Pippina, bohaterowie mogą zdobyć tą informację w toku śledztwa.

Meriadok dobrze będzie odgrywał zasmuconego stratą Bilba i chorobą kuzyna. Podkrążone, przekrwione  i załzawione oczy, zapadnięte policzki. Często siedzi przy łóżku Pippina udając troskę. W rzeczywistości boi się, że kuzyn się obudzi. Merry zaproponuje swoją pomocą w śledztwie, jeśli dowie się, że drużyna takie prowadzi. W formie widzialnej albo niewidzialnej będzie stąpał bohaterom po piętach ale na tyle zręcznie, żeby nie rzucać na siebie podejrzeń. MG powinien wziąć pod uwagę, że niewidzialny Meriadok może mieć szansę podsłuchać naradzających się BG i tak wpłynąć na ich śledztwo, żeby je zagmatwać lub rzucić podejrzenie na kogoś innego, zwłaszcza, że będzie ku temu świetna okazja.


MYLNY TROP

Niemal jednocześnie z pogrzebem Bilba pośród wzgórz Hobbitonu pojawia się szkaradny stwór – Gollum, od wielu lat tropiący Pierścień należący niegdyś do niego. Jest bardzo prawdopodobne, że drużyna w toku śledztwa natknie się na kreaturę. Gollum początkowo nie wiedział, że Bilbo nie żyje, a kiepsko skrywana nienawiść do Bagginsa może być poszlaką obciążającą stwora. Dziwaczną postać majaczącą we mgle zostanie kilka razy zauważona przez mieszkańców Hobbitonu (Gollum po nocy kręcił się wokół BagEnd i w okolicy) i ta informacja zapewne trafi do uszu BG. Niektórzy z niechętnych Bilbowi stwierdzą, że to pokutuje duch Bagginsa, niespokojny tak za życia jak i po śmierci. Zanim bohaterowie trafią na Golluma mogą odkryć ślady jego stóp w błocie lub na łące. Później Gollum może (niczym ghul) zostać złapany na rozgrzebywaniu grobu Bilba. Szuka swojego skarbu i nie zamierza zrezygnować.

Wątek z Gollumem może pełnić bardzo różną funkcję w przygodzie – utrudniać i opóźniać odkrycie prawdy, wprowadzać nastrój grozy lub pomóc zagubionej drużynie, jeśli stwór okaże się rozmowny i wyjątkowo klarownie wyjaśni czego szuka („mój skarb”). Zdenerwowani mieszkańcy Hobbitonu mogą się również skrzyknąć i ruszyć na poszukiwanie potwora z widłami i pochodniami. 


CMENTARZ
 

Hobbici są grzebani w mogiłach będących miniaturkami zamieszkiwanych pagórków – niewielki kopczyk zwieńcza płaski kamień z wyrytym imieniem i rodem zmarłego. Kamienie otaczają także podstawę kurhanu, który z czasem gęsto porasta kwiatami i wrzosem, niekiedy obwiedziony jest również niskim kamiennym murkiem. Może się zdarzyć, że ktoś powiadomi BG o dziwnej sylwetce krążącej wokół mogiły Bilba (patrz wyżej). Zwróci na to uwagę drużynie przypadkowy niziołek albo sam Merry, jeśli będzie chciał odwrócić podejrzenia od siebie, a dziwny stwór świetnie się do tego nadaje.


MERIADOK BRANDYBUCK

Syn Saradoka Brandybuck i Esmeraldy Tuk, kuzyn Frodo Bagginsa i Pippina Tuka. Jako jeden z nielicznych wiedział o Pierścieniu Bilba. Merry B. to bardzo niebezpieczny przeciwnik. Jest sprytnym, niewinnie wyglądającym, a przy tym zwinnym i szybkim człowieczkiem, jak większość młodych niziołków. Doskonale zna okolicę i posiada pierścień niewidzialności. W dodatku (o ile BG tak zdecyduje) cały czas nosi na sobie koszulkę z mithrilu (ukradzioną Bilbo), którą naprawdę trudno jest czymkolwiek przebić. Jeśli BG będą chcieli o coś oskarżyć latorośl rodu Brandybucków, powinni wpierw postarać się o przekonanie kilku hobbitów, a na pewno Sama Gamgee. Agresywni i rzucający nie mieszczącymi się w głowie oskarżeniami Duzi Ludzie (czyli drużyna) nie wzbudzą w mieszkańcach Hobbitonu przyjaznych uczuć. Bohaterowie Graczy mogą być uprzejmi i przekonywujący, ale tu są ze wszech miar obcy i powinni zdawać sobie z tego sprawę od początku pobytu. Meriadok może to wykorzystać i w sytuacji zagrożenia obrócić przeciwko drużynie miejscową społeczność. W momencie, kiedy nie będzie miał na to szans postanowi uciec używając pierścienia. Najpierw ruszy do Bree, a jego tropem po jakimś czasie podąży (o ile żyje / jest na wolności) Gollum. Jeśli bohaterowie spytają o Meriadoka Sama, ten powie szczerze „On i jego kuzyn Pippin to dwaj nicponie, ale kochali Bilba, podobnie jak Froda. Tu kuzyni, rozumiecie?”. W toku śledztwa może się okazać, że w Hobbitonie była małą grupa młodych niziołków bardzo interesująca się przeszłością Bilba i tej grupie przewodził właśnie Meriadok Brandybuck. 


GOLLUM

Pokraczny stwór jest bardzo żywotny, kłamliwy i na wpół obłąkany. Trzeba się natrudzić, by torturami wydobyć z niego jakieś informację (chyba że MG postanowi pomóc zagubionej drużynie). Szybciej może zadziałać inny sposób: poprowadzona w przyjaznym duchu rozmowa, lub… gra w zagadki. Jeśli ją przegra Gollum może zdradzić, że szuka „swojego skarbu, magicznego skarbu”, który przed laty został mu skradziony przez „wstrętnego Bagginsa, oszusta Bagginsa”. Stwór ma gdzieś nieopodal swoją bazę wypadową, miejsce gdzie sypia. Może to być bagnisko w zakolu pobliskiej rzeki  - zdradliwe i niebezpieczne miejsce omijane przez niziołków lub opuszczona szopa na skraju lasu. 


SAMWISE GAMGEE

Dla przyjaciół „Sam”, najmłodszy syn Hamfasta Gamgee, od którego przejął rolę ogrodnika BagEnd. Jego starsze rodzeństwo już założyło rodziny, wszyscy zostali farmerami w okolicy Hobbitonu lub dalej. Sam od dawna podkochuje się w Różyczce Cotton. Jest bardzo opiekuńczy w stosunku do Frodo. 


BREE
 

Miasteczko leży za Hobbitonem, więc prawdopodobnie drużyna zajrzy do niego w drugiej kolejności, jeśli w ogóle. To duża osada zamieszkana głównie przez ludzi i kilku krasnoludów. U Harla Lichwiarza można się dowiedzieć, że srebrna sosjerkę, która potem trafiła do obwoźnego handlarza, sprzedał mu „zakapturzony hobbit” („Dla mnie oni wszyscy są tacy sami, kędzierzawe kurduple”). Poza sosjerką były jeszcze inne cenne, srebrne i złote drobiazgi,  Żadnych już nie ma – zostały skradzione dwie noce temu… Dziwna to była kradzież. Jakby ktoś ukrył się na terenie lombardu i podejrzał, gdzie Harl chowa najcenniejsze przedmioty, a kiedy lichwiarz poszedł spać, zgarnął je, otworzył od środka drzwi i wyszedł… Zrobił to oczywiście Merry korzystając z niewidzialności. Kręcąc się i rozmawiając „Pod Rozbrykanym Kucykiem” – gospoda w Bree –  można się zorientować, że jakiś miesiąc temu dwóch hobbitów (jeden miał chyba na imię Pip) dało niezłe przedstawienie, kiedy przegrawszy duże sumy w kości chciało uciec. Podobno ich dopadł Rudy Jill, jeden z nabranych, i dał kurduplom nauczkę. Dociekliwa drużyna może się zorientować, że te same dwa niziołki były kiedyś częstymi uczestnikami hazardowych gier. Nie byli skorzy do przedstawiania się i zasłaniali głowy kapturami. Jednak od jakichś dwóch tygodni nie zaglądają już do karczmy. Jeśli BG dotrą do Rudego Jilla (skrzyżowanie szulera z rajfurem) i zdobędą jego zaufanie, dowiedzą się, że bardziej pyskaty z hobbitów stracił ząb czy dwa w małej sprzeczce, za oszukiwanie. Na szczęście niziołki niedawno (dzień przed pogrzebem Bilba) spłaciły swoje długi.

WĄTKI POBOCZNE, SCEN

- Różyczka Cotton, młoda hobbitka pracująca w gospodzie, zacznie niewinnie flirtować z wybranym bohaterem co spowoduje zazdrość Sama i może doprowadzić do kilku śmieszniejszych scen.
- Bohaterowie o nadwrażliwych zmysłach mogą czuć się obserwowani lub śledzeni, choć nikogo nie widzą (nie musi być to niewidzialny Merry a wyłącznie budowani nastroju przygody).
- Jeśli MG chce wydłużyć przygodę i /albo udzielić drużynie wsparcia, to proponuję zaserwować Gandalfa (wędrowny czarodziej, profesja zaawansowana ;) – lubiany przez większość niziołków, znany jako „czarodziej od plonów, chorób i magicznych ogni” leczy głównie zwierzęta, bo hobbici rzadko chorują. Opinie hobbitów o Gandalfie są pełne pobłażliwości „Zna się na zwierzętach, gada z nimi” „Za dużo ziela pali”,  „Dziwak, jak świętej pamięci Bilbo”. Czarodziej odwiedzając Hobbiton pozuje na nieszkodliwego i roztargnionego staruszka nieustannie pykającego fajkę, ale w jednej chwili potrafi zmienić się w srogiego mędrca. Tyle książkowo-filmowy archetyp. Mistrz Gry może tą postać zmienić, nieco wstrząsnąć graczami odgrywając Gandalfa jako zdolnego maga, ale uzależnionego od ziela (właśnie w tym celu przybywa regularnie do Shire / Krainy Zgromadzenia) i/lub całkowicie załamanego po śmierci Bilbo Bagginsa. Gandalf łatwo wykryje, że Pippina otruto, co może wymiernie pomóc drużynie w śledztwie.
Ostatecznie, jeśli BG nie będą w stanie rozwiązać sprawy,  Merry dopuści się kilku nieprzyjemnych czynów (od podglądania i drobnych kradzieży przejdzie do napastowania Różyczki Cotton), co naprowadzi na jego trop nawet nierozgarniętych poszukiwaczy przygód. Mam przynajmniej taką nadzieję ;-))  



Rozwiązanie zagadki ze wstępu dotyczy trzech wspaniałych brytyjskich pisarzy: A. Conan-Doyle’a, J.R.R. Tolkiena i H.G. Wellsa. Przygoda, mniej lub bardziej, nawiązuje do ich dzieł: „Pies Baskerwilów” „Władca pierścieni” i… „Niewidzialny człowiek” ;-)



Dziś znów nieco wspomnień, tym razem wywołanych zdaniem „Po co, jeśli jest Warhammer?”


Przerabiałem to hasło w praktyce (pewnie nie ja jeden) na różne możliwe sposoby zanim jeszcze zaistniało w fandomie w zgryźliwym, żeby nie powiedzieć złośliwym sensie. Jak wielu innych odmieniałem Warhammera przez przypadki, prowadząc przygody „arturiańskie” dla grupy rycerzy bretońskich, personal-horrory dla kultystów Chaosu, zwariowane sesje dla bohaterów – goblinów,  jednostrzałówki dla pigmejów, skavenów, a nawet Dawnych Slannów i martwiaków. Północne klimaty Norski zmieniało się czasem na bajeczny, paraceltycki Albion, walczyło się z mumiami w Arabii, z reptilionami w Lustrii, przecierało się szlaki handlowe do Ind i Kithaju. Różnicowaliśmy konwencje Warhammera nie tylko geograficznie. Wszak czwartym wymiarem jest czas i na niego w końcu również nadeszła pora. Graliśmy więc długie kampanie w świecie sto lat po Karlu Franzu (cesarz Imperium w Kampanii „Wewnętrzny Wróg”) bawiąc się konwencją absolutnych władców, sigmariańskiego monoteizmu oraz płaszcza i szpady w settingu „Nowy Ład Starego Świata”. Później opracowałem i mistrzowałem Steamhammera z akcją w Nowym Świecie (za oceanem, trzysta lat po Karlu Franzu), ze sterowcami, koleją krasnoludzką, rezerwatami ostatnich Morskich Elfów, smogiem Nowego Nuln i podbojem Chaotycznego Zachodu przez dzielnych pionierów. Prowadziłem wreszcie Chaoshammera - setting w realiach klasycznej postapokalipsy, na gruzach Starego Świata zalanego (wreszcie!) przez Ostateczną Inwazję.

Możecie powiedzieć, że zwariowałem tak mocno drenując uniwersum Młotka, ale to wszystko się sprawdzało znacznie lepiej niż gra w osobne settingi dedykowane poszczególnym wymienionym powyżej konwencjom. Może dlatego, że kilkanaście lat gry w klasycznego Warhammera 1 i 2 edycji, z podobną w składzie, dość dużą grupą graczy, dało nam (poza oczywistym bazowaniem na sentymencie) głębokie tło do kolejnych wariacji na temat tego Starego Świata, utrwalony w świadomości podkład, historycznie kompletne uniwersum, na którym można było przeprowadzać najdziwniejsze operacje. W międzyczasie graliśmy we wszystkie eRPeGi znane w kraju, jednak sentyment do Warhammera z jednej strony i jego uniwersalność, postmodernistyczny duch, fabularna elastyczność a zarazem paralelność z naszą rzeczywistością okazały się niezłą podstawą do wypraw w nowe historycznie realia, konwencje i estetyki. Aż do momentu wypróbowania Dark Heresy. Warhammer w kosmosie nie sprawdził się u mnie, mimo kilku podejść. Silnie zdefiniowane stylistycznie  dystopijne 40. tysiąclecie zupełnie „nie chwyciło”, ale to temat na inną dyskusję.



Dziś we wspominkach kilka słów o Steamhammerze i Chaoshammerze, a nuż zainspiruje Was to do własnych eksperymentów z „jedynym właściwym systemem” i pozwoli zaoszczędzić pieniądze na inne, nikomu niepotrzebne, settingi?  Demokracja i pluralizm w dzisiejszych czasach są passé, pora na zmianę, na usankcjonowanie w naszym pięknym kraju Młotkokracji! Do czego mam nadzieję wydatnie przyczyni się już wkrótce Copernicus Corporation… Ale do rzeczy.



1.    Młot Parowy



Steamhammer to, jak łatwo się domyślić, Warhammer w konwencji awanturniczego Steampunku ożenionego ze  stylistyką Dzikiego Zachodu. Wszelkie Deadlandsy, Wolsungi, Victoriany, Iron Kingdoms i inne Spellslingery możecie więc śmiało oddać do schroniska. W Steamhammerze kolejne inwazje Chaosu na Stary Kontynent oraz Pomór (epidemia zarazy) pchnęły wielkie masy ludzi i nieludzi do Nowego Świata. Południowy ląd Zamorza nosi nazwę Lustrii, północny nazwany został Arkadią, na cześć słynnego eksploratora tych ziem: Arkadego van Lear’a. Jest rok 2825 po Sigmarze, 60 lat od założenia Kolonii Imperialnych podzielonych na Gubernie.

W Arkadii swoje osiedla ma również Estalion (Vice Estalia) i Bretonia. Mroczne elfy zwane Druchia pustoszą północno – zachodnie pogranicze utrzymywane przez kolonistów dzięki linii umocnionych fortów. Morskie elfy – uchodźcy z zatopionego Ulthuanu – zepchnięci w ostatnich dwóch, pomniejszających się rezerwatach, są na granicy buntu. W okresie wielkiej kolonizacji  - exodusu spowodowanego inwazją Chaosu, pierwsze skrzypce w Arkadii odgrywała Marienbordzka Kompania Handlowa wraz ze swą słynna Piechotą Morską. Jednak od pięćdziesięciu lat Kompania już się nie liczy. Największą potęgą w Nowym Świecie są okrzepłe Kolonie Imperialne – państwo związkowe rządzone przez Kanclerza. Kolonie Imperialne są w ścisłym sojuszu w Zwergią – autonomicznym krajem krasnoludów i zagłębiem technologicznym kontynentu. To przede wszystkim khazadzkim inżynierom ludzie zawdzięczają kolej żelazną, parostatki, heliograf, szybowce i sterowce - cały Werkraft – czyli krasnoludzką technologię mechaniczną. Mimo to rasizm rozkwita jak nigdy wcześniej na Starym Kontynencie. Do tego kapitaliści bezwzględnie wyzyskują robotników, nie oszczędzając nawet dzieci (oraz mylonych z nimi niziołków). Od niedawna, rządząca w Koloniach Partia Industrialna, przeciwniczka Partii Utylitarnej, wprowadziła nowe prawo karne. Za najgorsze występki dokonuje się na winnych Transformatu – przekształcania ciała w przeróżny, użyteczny dla społeczeństwa sposób, najczęściej do niebezpiecznych prac w dymiących fabrykach. W Neusylvanii, przygranicznej części Kolonii, zadomowiły się wampiry - tolerowane przez efektywną pomoc w wojnie z Druchia. Ich straszliwe obyczaje zostały zrytualizowane i stały się nową modą klas wyższych. Religie odchodzą powoli do lamusa (choć są grupy walczące z sekularyzacją), tryumf święci filozofia mechanistyczna, odrzucono większość zabobonów. Ludzcy naukowcy korzystają z rafinowanego spaczenia próbując dogonić oszałamiające postępy krasnoludów. Nie ma już magów w starym tego słowa znaczeniu. Określenie „Magister” oznacza uczonego zgłębiającego jeden z wielu gatunków Arkanów Akademickich, z których transformancja (dzięki niej odkryto lek na Pomór i przeprowadza się zabiegi transformatu) jest najpopularniejszym.

Występek, jak u Dickensa, kwitnie w tysiącu kolorach, życie jest brutalne i coraz szybsze, można o tym poczytać w gazetach i na słupach ogłoszeniowych. Milicja i agenci bezpieczeństwa kanclerza pacyfikują wystąpienia robotnicze, wyłapują anarchistów i wywrotowców. Tymczasem na dalekim zachodzie, w Wild Landzie wszystko wygląda inaczej. Z daleka od smogu fabryk dzika i bezwzględna natura zabija, lub hartuje i zabija, pionierów szukających tam swojej szansy. Religii jest wiele, żadna już się specjalnie nie liczy. Sigmaryzm podupadł rozpadając się na kilka odłamów. Te czasy należą do pieniądza i nauki. Kaznodzieje i prorocy jak zawsze nawołują do swoich wizji świata, ale trudno im zgromadzić wokół siebie grupy większe niż ludność jednego miasteczka na prowincji.
Chaos napiera na Akradię niemal z wszystkich stron – od północy w formie Druchia, od południa w postaci reptilionów i fimirów z Lustrii, od wschodu, z oceanu w postaci zmutowanych bestii przynoszonych z prądem. Zachód, choć groźny i nieujarzmiony, wydaje się być wielką szansą dla ludzi. Oczywiście nie brakuje kultystów w starych i nowych odmianach: niektórzy stworzyli oficjalne kościoły (Siedmiu Rozkoszy Slaanesha, Wielkiego T), inni tkwią w podziemiu (Nekromantycy - orgiastyczni samobójcy).



Wschodnie wybrzeże Arkadii otacza kordon bezpieczeństwa w postaci czujnej Straży Brzegowej wyposażonej w krasnoludzkie kanonierki parowe, szybkostrzelne kartaczownice i aerostaty obserwacyjne. Wielką popularnością cieszą się w miastach Kolonii heliotypy (zdjęcia), wróżbiarstwo, teatry i wodewile. Ulice Nowego Nuln i Neuheim oświetlają gazowe latarnie, a szyny khazadzkiej kolei spinającej cywilizowaną Arkadię sięgają coraz dalej i dalej. August Ferdinand Möbius wprowadził do Arkanów pojęcie Funkcji Złożonej i dzięki aparatowi Geista można już rozmawiać z umarłymi, a nawet czasowo dać się im opętać. Nieopodal Fortu Ross rozpoczęły się prace wykopaliskowe – odnaleziono tam kości gigantów i smoków. Transformanci coraz odważniej, wbrew zakazom, eksperymentują z ciałami wykradzionymi z grobów. Otton von Bamberk, burmistrz Neuheim, został wybrany przez Parlament Kolonii na nowego kanclerza w tym samym roku kiedy Karl Marx Darwin publikuje kontrowersyjne dzieło „O pochodzeniu ras”. Fizjonomika, obok raczenia się krwią i seansów spirytystycznych, zaczyna święcić tryumfy na salonach elit.



W Steamhammerze mamy fabryczny smog, staempunkowe gadżety, parowy industrializm, klimat galopującej, odczłowieczającej rewolucji przemysłowej i śmierci bogów, wielkie fabryki w brudnych, gotyckich metropoliach, ażurowe sterowce nurkujące w chmurach zanieczyszczeń. Do tego wampirzą neoarystokrację, etykietę szlachetnych dżentelmenów i bogatych fabrykantów, Arkana wykorzystujące w różnej formie spaczeń (nie tylko jak upioryt). Z drugiej strony jest cała estetyka podboju Dzikiego Zachodu w klimatach fantasy, czyli z różnymi rasami nieludzi. Oczywiście, że są od tego osobne, sprofilowane settingi, ale co zrobić, kiedy western w klasycznym wydaniu zupełnie nie pociąga graczy? Czasem wystarczy dać im halflińskie palarnie opium, krasnoludzkie aerostaty, parowe żyrokoptery i skalpujące mroczne elfy, by osiągnąć upragniony efekt i dobrze się bawić szalonym koktajlem.  





2. Zobaczyć postapokalipsę i umrzeć



Chaoshammer to z kolei połączenie motywów z Fallouta, Earthdawna, Midnight rpg z Terminatorem i Mad Maxem, czyli postapokalipsa Starego Świata. Warhammer zapowiada zagładę, jej widmo przenika całe uniwersum, pada na wszystkie działania drużyny, pada i pada… i czasem bohaterowie chcieli by zobaczyć jak to wszystko ostatecznie rąbnie. Inwazja Archaona nie zrobiła na wielu wrażenia…

Zobaczyć apokalipsę zrealizowaną - temu właśnie służy Chaoshammer opowiadający o czasach, kiedy Chaos wreszcie zalał niemal cały kontynent wypaczając góry i doliny, zatruwając lub deformując wszelkie życie, kształty, kolory a nawet myśli…



Ostatnia Inwazja przebiegała wielotorowo. Arcynekromanta Nagash powrócił ze swoją armią martwiaków, Skaveni wyroili się z podziemi świata, Druchia przeprowadzili desant na Bretonię, Cztery Mroczne Potęgi ścigały się na czas w zdobywaniu terytoriów, swoją domenę wykroił odrodzony Drachenfels i Krasnoludy Chaosu. Kultyści ma się rozumieć też nie próżnowali, ale wielu rozczarował ostateczny rezultat… Postapokaliptyczny kontynent podzielony jest na strefy wpływów różnych mrocznych sił, które chaotycznie raz konkurują ze sobą, raz współpracują, raz wykazują niezrozumiałą obojętność na wszystko i wszystkich. Chaos to nie zawsze zło, Chaos to chaos, zamęt, pomieszanie i brak sensu, co jest przerażające i zwykle odrażające, ale nie zawsze nikczemne i krzywdzące. Niemniej postapokaliptyczny Stary Świat to wizja niemal piekielna, widoki przeniesione wprost z obrazów Beksińskiego i Wayne’a Barlowe’a. Ostatni żywi ludzie i krasnoludowie pozamykali się w zamaskowanych podziemnych karakach – twierdzach khazadzkich zbudowanych na tą właśnie okazję, lub do niej przystosowanych w momencie rozpoczęcia się Inwazji.

Jedna po drugiej khazadzkie Krypty (niektóre połączone ze sobą podziemnymi tunelami lub magicznymi teleportami) padają – oblegane przez Chaos lub infiltrowane przez jego agentów. Pomiędzy tymi nielicznymi enklawami ładu wędrują wszelkiej maści ryzykanci: zwiadowcy, handlarze, szabrownicy, kurierzy i myśliwi zaopatrujący twierdze. Są wśród nich wyznawcy Malala – rebelianci marzący o nowym, spaczonym porządku świata, są błędni wojownicy chaosu – raz szkodzący, raz pomagający napotkanym istotom, wędrowne wampiry sprzeciwiające się Chaosowi jak większość istot rozumnych i wiele innych stworzeń.



Postchaotyczny świat nawiązuje do stylistyki zagłady atomowej zwłaszcza pod kątem mutacji, nie jest totalnym zniszczeniem fauny i flory, tylko ich przetworzeniem. W wielu zwasalizowanych chaosowi miastach i osadach toczy się (nie)normale życie, zbiera się plony, odbywają się specyficzne lokalne rytuały, toczy się handel.  Spaczenie dotknęło wszystkiego: woda zmienia kolor na żółty lub fioletowy, chmury mogą być odbiciem myśli, niektóre budowle czy krajobrazy zostały odmienione w dziwaczny sposób, jakby szaleniec próbował przemodelować plastyczny świat.



Chaoshammer to Młotek postawiony na głowie: martwiacze, agresywne i pełzające rośliny, Skaveni współpracujący z krasnoludami żywiącymi się goblinami, ryjące jak krety w ziemi ghule-halflingi (majace wyjątkowo odporne na mutacje ciała, ale nieustająco głodne), stada dżabbersmoków płoszone przez wielkie szybujące gnilce, odzywające się ludzkim głosem sarny, płaczące kwiaty i mordercze motyle.

Oczywiście nie mogło zabraknąć „terminatorów” i przywódcy Ładu, ostatniej nadziei ludzkości - Johanna (Johna) Connora. Khazadzkie Krypty Przetrwania bronione są tonami skał, zaklęciami, pułapkami i wojskiem, ale co jakiś czas ktoś żyjący wewnątrz ulega przemianie – zdradza towarzyszy wydając ich na pastwę Chaosu lub zaczynając mniej lub bardziej skrycie mordować. Większość ludzi posiada mutacje, trudniej zorientować się, co siedzi w głowach, więc oddzielić ziarna od plew jest trudno. Chyba że jest się wędrującym po bezdrożach od Krypty do Krypty Johannesem Connorem – wybrańcem Ładu, który jednakowoż nie ustrzegł się wynaturzenia – jego prawa dłoń i lewe oko zdrewniały.

Chaoshammer to również ciałowszczepy i przeszczepy mutacji, dolepianie części ciał demonów – wszystko to może ułatwić życie w totalnie szalonym świecie zgrozy zmaterializowanej.



W Chaoshammerze pozbawiłem bohaterów Punktów Przeznaczenia, choć tu były im szczególnie potrzebne. Niemal każda z postaci naznaczona była mutacją lub chorobą, którą starała się powstrzymać, odwlec w czasie nieuchronny koniec samego siebie, bo na ratunek dla świata było już za późno.

Magia w Chaoshammerze jest łatwa do rzucania, wręcz intuicyjna, ale bardzo niesforna i dzika. Każde przekleństwo może się ziścić, każde pragnienie może się spełnić w wypaczony, groteskowy sposób. Bohaterowie starają się więc NIE być samowolnymi magami. Odwiedzając spaczone osady czy włócząc się po ruinach wymarłych wiosek i miast, po pozostałościach lasów (te spalone czy skamieniał są bezpieczniejsze od żywych, choć nie zapewnią żywności) drużyna przypomina bandę hien cmentarnych z pierwszej edycji lub śmieciarzy z drugiej.







No, postarałem się wzmocnić tezę „Po co, jeśli jest Warhammer”;-)
Zastanawiam się, ilu z Was robiła swoje wariacje starego Młotka? Systemy autorskie stanowią w naszym kraju bardzo duży procent prowadzonych „settingów”. Jaki udział ma w tym przetworzony Warhammer?

Nic nie pisałem o mechanice bo zawsze była na drugim miejscu. Zwykle były to niewielkie zmiany wobec oryginalnych, uproszczonych zresztą zasad. Najważniejszy był dla nas świat. Ten sam, choć za każdym razem inny, ponury świat niebezpiecznych przygód.